"§"
donc
(W3)
Die Konjunktion frz. "donc" = dt. "also", "demnach", "demzufolge", "denn", "deshalb", "doch", "folglich", "so", (frz. "et moi donc!" = dt. "und ich erst!"), geht zurück auf lat. "dumque" = "also", "daher".
(E?)(L?) https://www.cnrtl.fr/etymologie/donc
Étymol. et Hist.Du lat. vulg. "dunc" (TLL s.v. "dum", 2199, 60-65) d'orig. discutée; plus prob. résultat du croisement de "dum" (employé dans la lang. vulg., en enclise, joint ŕ un impér. au sens de « donc », TLL loc. cit., 2201, 8-25) avec "tum", "tunc" (cf. "tunc" = "dum" ds TLL loc. cit., 2214, 14, v. aussi Hofmann-Szantir, Lateinische Syntax, p. 617, § ?) ou "donec" (TLL loc. cit., 2199, 61) qu'issu de "donique", forme élargie de "donec" (TLL s.v. "donec", 1992, 45-49; Rheinfelder t. 1, § 794, t. 2, § 145). La finale a. fr. "-que(s)" est due ŕ "unquam".
- 980 "dunc" « alors » (Jonasfragment ds Förster et Koschwitz, Altfr. Übungsbuch, § 12);
- ca 1050 [Quant veit li pedre que mais n'avrat enfant] Donc [se porpenset] « id. » (St Alexis, éd. C. Storey, 38);
- ca 1175 exprime une conséquence, une conclusion Donc fet-il le vos dirai gié (Chr. de Troyes, Chevalier lion, éd. M. Roques, 3845);
- 1172-75 employé avec un impér. ce sachiez dons (Id., Chevalier charrette, éd. M. Roques, 171).
(E1)(L1) http://books.google.com/ngrams/graph?corpus=7&content=donc
Abfrage im Google-Corpus mit 15Mio. eingescannter Bücher von 1500 bis heute.
Frz. "donc" taucht in der Literatur um das Jahr 1530 auf.
Erstellt: 2026-08